Bah wat een misselijk positieve titel zeg, maar mensen het is de waarheid! Eerst even het verhaal vooraf.
Zaterdag 15 december stond de laatste wedstrijd van de competitiehelft op het programma. Alleen Flax Field Fighters moest nog op bezoek komen. De wedstrijd stond eerst om 15:45 op het programma, maar deze is verplaatst naar 12:00. Wij hadden deze verandering liever andersom gezien maar ja…
Vrijdag hebben we goed getraind alleen het parijtje aan het eind van de training leek nergens op. Julia zag de bui al hangen, maar wij wisten dat een slechte generale een goede voorstelling moest worden. Na de training zat de spitrit er al in. We wilden zooooooo graag winnen. Natuurlijk wil je alle wedstrijden willen, maar deze wedstrijd wilden we echt, echt, echt heel graag winnen. De uitwedstrijd verloren we met 16 punten. Tijd voor revanche!

We stonden om half 12 heel braaf op het veld om wat in te schieten. Niemand van ons is vrijdagavond uitgeweest, zo graag wilden wij winnen. En wie kwam daar opeens binnen… Onze Juul. Oké we hadden daar al opgerekend, maar je weet het nooit. Julia zette één stap in de zaal en Lieke riep heel schijnheilig: ‘’Lay-ups meiden!’’ Wij liepen heel braaf onze lay-ups, maar moesten ook wel erg lachen toen we naar onze bank keken. Daar zat iemand te zitten met haar handen onder haar hoofd om maar niet om te vallen en in slaap te vallen. Het moge duidelijk zijn hoe gezellig het is geweest vrijdagavond bij deze mevrouw.
Met nog één minuut te gaan stond deze mevrouw op om ons op te vangen. We moesten van la coach fel en goed gaan basketballen. In de verdediging zouden we in de zone gaan staan en dan moesten we gaan winnen. Nou dat gaan we dan ook maar doen.

Onze grote wastas- ontduikster Manon was op vakantie dus we moesten met z’n negenen gaan beesten. Startende vijf: Rianne, Gerlinde, Liza, Esther en Petra. Zonder er bij na te denken spraken we een mannetje af, maar dat was maar voor de schijn. Iedereen wist haar plek in de zone en deze taak moest perfect worden uitgevoerd. De eerste paar minuten was het, zoals altijd, aftasten. FFF had overigens binnen 10 seconde de eerste score op het bord gezet. Altijd fijn om tegen een achterstand aan te kijken, nou niet dus. Na drie minuten had Esther een geniaal idee om gewoon inside te gaan en zo konden wij de voorsprong pakken. Reden genoeg voor FFF om een time-out te nemen. We speelden de eerste paar minuten redelijk, maar het kon nog beter. Als we inside gingen stormden er vijf man op je af, dus volgens la coach moesten er dan vier man vrij staan. We moesten beter naar elkaar kijken en sneller passen. De minuten daarna deden we dat ook. We speelden fel en in de aanval maakten we onze ballen af. Bammer de bam bam. Gerlinde was niet af te stoppen en deed haar werk meer dan goed. Even een klein kritisch stukje. Er is een verschil tussen fel en hard spelen en onsportief spelen. Wij speelden fel en hard, maar zeker niet onsportief. In de zevende minuut ontstond er een incident tussen speelsters. Ik ga niet omschrijven wat er is gebeurd, want dat is het niet waard. In de minuten daarvoor had la coach nog niet veel gezegd, omdat ze geen energie had maar opeens was ze wakker (tijdens dit soort incidenten ben je ook heeeeeel blij dat je een coach hebt die ons rustig houdt). ‘’Dit heb ik nog noooooit meegemaakt!’’ opeens zat la coach rechtop en keek ze haar ogen uit, net als de rest overigens. De spanning steeg tussen beide teams. Wij probeerden gewoon door te basketballen en dat lukte aardig. Het was natuurlijk een groot voordeel dat we voorstonden. We waren goed op weg. Stand: 18-8
Gezien de stand zou je zeggen dat het best lekker ging, en dat klopt. Leonie B. was zoals vanouds weer erg scherp met haar opmerkingen. De uitvinder van de gloeilamp is volgens mevrouw Barnhoorn (de jongste van de twee!!!) Philips, maar voor de rest deed ze het goed hoor zaterdag. Met wie het ook goed ging was onze goudvis Liza. Tijdens vrije worpen doet ze eerst een goudvis na met haar mond en dan scoort ze. Als dit DE manier is om te scoren, is dat natuurlijk prima. Ook onder het bord, zonder blub te zeggen, scoorde ze heel wat punten. We speelden goed samen en hielpen elkaar zoals een team dat hoort te doen. Als je dat niet kunt, moet je maar gaan dammen. Rianne is ijzersterk in de zone. Voorin komt niemand voorbij haar en mocht het toch gebeuren is ze de eerste om het de tegenstander weer moeilijk te maken. Ook in de aanval was ze aanwezig. Ze sprintte naar voren om de bal te ontvangen. Dit lukte haar op een millimeter na en ze besloot om dan ook maar meteen te scoren. Het ging zo goed! Ruststand: 38-15

Er was aardig wat publiek op onze wedstrijd afgekomen. Inmiddels hebben ook alle vriendjes aan de zijlijn gestaan, behalve onze mascotte/held. Gelukkig heeft hij ons teamuitje geregeld. We gaan met z’n alle stappen in Amsterdam en mogen daar ook blijven slapen. Super fijn dat mensen met ons meedenken.

En daar gingen we weer… De vorige wedstrijd tegen FFF hebben we een voorsprong van 15 punten weggegeven dus er kon nog van alles gebeuren. Dit kon weer gebeuren, maar dan moesten we het weg gaan geven en dat waren we helemaal niet van plan. Leonie R. nam het voortouw en breidde onze voorsprong uit. Een puntje van verbetering was wel de vele loopfouten aan onze kant. Tja, na tien jaar basketbal vind ik dat niet gek… Op de bank bespraken we de manier hoe we een driepunter zouden vieren. En geloof het of niet, net toen we het hadden afgesproken kreeg Esther de bal achter de driepunterlijn (nouja, ze stond er bij in de buurt). Ze kreeg de bal en gooide de bal door het netje. Bammer de bam bam. Alle handen gingen in de lucht en we hadden het erg leuk. Het ging deze periode ietsjes minder en onze coach was dan ook kritisch aan het eind van de periode. Volgens haar maakten we nog te veel slordigheidfoutjes. Ze dacht dat we deze periode hadden verloren, maar even voor de duidelijkheid ook deze periode wonnen we met 18-10. Wat een talent loopt er toch rond in dit team!
We stonden met 31 punten voor, maar dit wilden we maar al te graag uitbreiden. Deze periode waren een paar hele mooie aanvallen te zien. Sommige aanvallen zelfs zonder dribbel, dat getuigd toch van enig talent. Lieke had natuurlijk ook deze wedstrijd weer de volle aandacht. Uit het niets gilde ze wat kreten bij elkaar. Het beste wat je op zo’n moment kunt doen is keihard lachen dan snapt mevrouw zelf wel dat ze door moet gaan. Verder scoorde ze ook nog hoor (na een waarschuwing van Julia). Aan het eind van de periode was daar nog Charlotte die tijdens haar lay-up heel Cleijn Duin bij elkaar gilde. Met zo’n gil verwacht je dat ze minimaal een been heeft gebroken, maar dat was niet het geval. Nou ze kreeg het in ieder geval voor elkaar om twee vrije worpen te bemachtigen. Twee minuten voor tijd nam FFF nog maar eens een time-out. Julia heeft altijd wel punten die beter moeten, maar nu was ze gewoon verrast. ‘’Ik heb jullie nog nooit zoveel breaks zien lopen en daar ook nog uit zien scoren’’ Goed hè!!! Eindstand: 81-34

Jaaaaaaaaa doel gehaald!! Na de wedstrijd bleek maar weer eens hoe schattig onze coach is. Julia kwam voor haar kindjes op en ging verhaal halen toen er dingen gebeurden die la coach niet vond kunnen. Danku coach!

“A basketball team is like the five fingers on your hand. If you can get them all together, you have a fist. That’s how we played today!”

Reactie coach:
Ik ben echt trots op de meiden. Ze hebben goed gewerkt, waren fel in de verdediging en hebben met vlagen hele mooie aanvallen gespeeld. Het is super om te zien als getrainde spelletjes (eindelijk) lopen. We hebben van alles moeten incasseren in deze wedstrijd; o.a. schelden en geknepen worden, maar we hebben onszelf er niet in verloren en de wedstrijd goed uitgespeeld. Top!
Als iemand van FFF dit leest; ik hoop dat ik nooit meer zulke scheldwoorden hoor in en na een wedstrijd. Want dit hoort niet op het basketbalveld thuis. Iets met respect en sportiviteit enzo..

Scores
Leonie R. 7 punten, Rianne 4 punten, Esther 15 punten, Leonie B. 0, Charlotte 4 punten, Liza 30 punten, Gerlinde 11 punten, Lieke 6 punten en Petra 4 punten
Vrije worpen: 12 uit 30