In seizoen 2017/2018 werd Grasshoppers Vrouwen Senioren 1 voor de eerste keer in haar bestaan Nederlands Kampioen. Voor Ingrid van der Plas was dit het absoluut hoogtepunt met haar team.

Ingrid is na afloop van het seizoen 2018/2019 gestopt met het basketbal op het allerhoogste niveau.

Haar doel is altijd geweest om Nederlands kampioen te worden met Grasshoppers. Haar doelstelling is tot keer toe aaneensluitend uitgekomen, en wanneer je dat dan bereikt, is dat echt geweldig, aldus Ingrid. Na deze twee Nederlandse titels was het tijd voor andere zaken in haar leven. Ingrid stopte na 21 jaar met basketbal, waarvan een langdurige periode op het allerhoogste niveau.

Het team voelde het afscheid wel aankomen. Vooral met Sonja Kuijt en Iris Govers had Ingrid daar al verschillende gesprekken over gehad. Echt concreet had ze het niet echt uitgesproken naar haar toenmalige coach Rick Driessen, maar haar gevoelsband met Rick was dermate dat ze van elkaar wel wisten dat het hun laatste jaar was. 

Er gaat veel vrije tijd zitten in het basketballen spelen op het allerhoogste niveau. De tegenstanders uit de Woman’s Basketball League waren verspreid over heel Nederland, dus ging er ook veel reistijd in zitten. Ook de meerdere trainingen per week nam naast haar baan als fysiotherapeut veel tijd in beslag. Wanneer je dan stopt en opeens over zoveel “vrije tijd” beschikt is de kans aanwezig dat je in een donker gat dreigt te vallen. Bij Ingrid bleek dat geenszins het geval.   

Het is Ingrid echt zo ontzettend meegevallen. Met vriend Maikel hadden ze net een huis gekocht en waren daar heel druk mee. Wel was het heel erg vreemd wanneer ze bij een wedstrijd ging kijken en “haar meiden” te zien spelen zonder Ingrid in het team. Maar bovenal heeft ze van ze genoten, zo liet Ingrid weten.

In haar carrière is Ingrid zeer succesvol geweest. “De aller- aller- allermooiste was natuurlijk ons eerste kampioenschap. Achteraf gezien klopte het allemaal. Het was zo’n geweldig team, het publiek was echt fantastisch en na 2 jaar zo dichtbij te zijn geweest was daar dan nu dat zo onwijs verdiende kampioenschap”, zegt ze met een dosis enthousiasme.

Ingrid vond het een hele eer toen zij de prestigieuze Margreet Visscher Award in ontvangst mocht nemen. Een hele bijzonder Award, vernoemd naar Margreet Visscher die de power in de power forward belichaamde. De Margreet Visscher Award is bestemd voor een speelster die altijd voor op in de strijd gaat, het vuile werk nooit schuwt te doen, kortom een speelster die iedere coach graag in zijn team zou willen hebben. Deze eer kwam Ingrid dan ook als eerste volkomen terecht toe.


Naast deze hoogtepunten was er ook een grote teleurstelling te verwerken. In seizoen 2016/2017 verloor Grasshoppers VSE1 de play-offs finale in Bemmel tegen Lekdetec.nl.

Lekdetec.nl werd kampioen van Nederland. Ingrid viel uit toen vanwege een blessure en kon ze tijdens de ze spannende game zelf niet meer van waarde zijn voor haar team. Een teleurstelling die nog lang heeft door gedreund.

Ze heeft tijdens haar sportcarrière vele personen ontmoet die belangrijk geweest zijn voor haar en het verloop van haar carrière. Zonder niemand tekort te willen doen waren de coaches die zij heeft gehad allemaal van grote waarde!

“Ze hebben me de ene keer een schop onder mijn kont gegeven en de keer daarna weer een dikke knuffel” zegt ze. In het bijzonder spreekt ze haar enorme waardering uit voor coaches Anja Kuijt en natuurlijk Rick Driessen.

“Anja is zo’n sterke vrouw die zo veel doet voor de club. Wie heeft er geen traantje gelaten bij Anja als je het even niet meer zag zitten. Rick Driessen heeft mij, maar ik denk heel Grasshoppers meegenomen in een hele nieuwe manier van basketballen.” “Rick en ik hebben allebei een onwijs grote passie voor basketbal, die passie kon soms botsen maar dan stuurden we elkaar daarna weer een appje met love you, en dan was het ook weer goed”, laat ze tenslotte weten!

Haar grootste dankbaarheid spreekt ze uit over haar lieve familie. “Mijn ouders die mij altijd gesteund en gesponsord hebben”, zegt ze dankbaar.“ De eindeloze autoritjes naar wedstrijden, het altijd op de tribune aanmoedigen of thuis meeleven van niet alleen mijn ouders maar ook broers en (schoon)zussen, mijn heerlijke nichtjes en natuurlijk mijn vriend Maikel”. “Zij zijn altijd het allerbelangrijkste”!

Tegen de jonge talenten die bij Grasshoppers spelen en de top willen bereiken zou ze willen zeggen dat ze goed moeten onthouden dat ze zijn gaan basketballen omdat ze het zo leuk vinden te doen. Dat ze alles moeten geven en met de volle 100% het veld op moeten gaan en ervan genieten dit mee te mogen maken.

Het laatste woord is aan Ingrid:

“In deze gekke tijd beseffen we ons misschien pas echt goed hoe mooi het is om onderdeel te zijn van een vereniging, van een basketbalfamilie. Laten we daar straks weer ten volste van genieten en onthoud alsjeblieft dat iedereen keihard zijn best doen om een prachtige vereniging draaiende te houden. Laten we trots zijn op Grasshoppers en wees een beetje lief naar elkaar”!

Een mooiere afsluiting van deze bijzondere persoonlijkheid is niet denkbaar.