Zaterdag 10 november mochten de meiden van Mu14-3 spelen in Rijswijk. En zoals iedereen weet: Loko uit altijd moeilijk. De thuiswedstrijd tegen Lokomotief werd gewonnen, maar dat mocht niet betekenen dat we ze zouden onderschatten. Onderschatting is de grootste vijand.
Eerst moesten we in Rijswijk terecht komen. En dat ging heel makkelijk. Niemand reed verkeerd en niemand reed een straat tegen de richting in in. 11:45 waren de pakjes (en de meiden) gearriveerd en konden de meiden zich omkleden. Ondertussen namen de ouders een lekker makkie troost.

Erg vervelend is het als een team een verslag schrijft en vervolgens niets meer van zich laat horen. Sorry daarvoor, maar uw Razende Reporter vindt twee boekenwerken in één week iets te veel. Denise vroeg in de rust of er nog een verslag geschreven zou worden. Het antwoord: ‘’Als jullie winnen wel’’ en belofte maakt schuld. Nu weet u ook meteen wat het eindresultaat van deze wedstrijd zal zijn…

Vorige week werd er voor het eerst slecht gespeeld en dus werd en verloren tegen DAS. De andere wedstrijden werden gewonnen. Als de meiden goed spelen kunnen ze van iedereen winnen. Dus wat moesten ze vandaag doen? Inderdaad, goed spelen.
We traden aan met z’n achten, omdat de vader van Mirjam 50 werd en dus een feestje had. Startende vijf: Marije, Leonie, Lisa, Denise en Debora. Elke Grasshopper weet hoe het is om te spelen in Rijswijk. Makkelijk zou het niet worden, dat stond vast. De meiden waren aan het begin erg onder de indruk van de zaal, publiek etc. Ze speelden niet hun eigen spel en Lokomotief deed dit wel. Zij startte goed, maar ook wij werden wakker. Marije is zoals in elke wedstrijd aan het bikkelen onder het bord. Wij zijn een lang team en Lokomotief is een erg snel team. Als je basketbalt is lengte wel heel erg handig, maar de snelheid van Lokomotief was een groot gevaar. Denise speelde een sterke wedstrijd en schoot haar bal van verre erin. Er werd goed vrijgelopen en de bal werd goed beschermd. In de aanval ging alles goed, behalve dat de bal er maar niet in ging. Stand: 10-10
We speelden goed, maar het kon nog beter. De meiden moesten zich niet gek laten maken en gewoon hun eigen spel spelen. Na een incident waren de meiden van slag. Lokomotief liep in de tweede periode dan ook uit. Maar de meiden hebben één groot talent, ze blijven namelijk altijd bikkelen no matter what. En een achterstand maakt ze niet uit, ze vechten zich altijd terug. Zo stonden we na vijf minuten zes punten achter, maar de meiden herpakten zich en de laatste paar minuten waren voor ons. Stand: 24-24

In de rust is er gesproken met de scheidsrechter en is alles goed gepraat. De meiden wilden weer basketballen en dat was het doel. Er werd nog even ingelopen en iedereen was weer klaar om te knallen.

In de aanval moest de pass sneller worden gegeven en in de verdediging moest er dichter bij de man worden verdedigd. We gaven gas en begonnen echt goed te spelen. Thirza stond goed bij haar man en gaf geen millimeter ruimte. De pass werd ook eerder gegeven waardoor we een paar vrije lay-ups konden lopen. De scheidsrechter floten consequent en goed. Dat maakt het nog leuker om te basketballen. Debora bemoeide zich ook in de aanval en probeerde ook haar punten te pakken. Nu had ze geen geluk, maar dat komt vanzelf. De aanhouder wint! Er werden zelfs screens gezet. En vooral Elisabeth is hier erg goed in. Je komt echt niet door haar screens. En als je het toch probeert kun je rekenen op een blauwe plek. Aan de kant stond een tevreden coach. Onze eigen mascotte Sabine was er weer om de meiden aan te moedigen en dat hielp. De laatste minuut was voor Lotte. Hup weer een paar punten voor ons. Stand: 29-38
Nu mochten we het niet meer weg geven. Als de meiden dit niveau vast zouden houden, kwam het vast wel goed. Lokomotief gaf zich echter niet gewonnen, maar wij lieten ons niet meer gek maken. Één van de meiden zei het zo mooi: ‘’Het is nu weer leuk om te basketballen.’’ En dat zien we graag. Leonie speelde heel erg goed, zette door en hielp in de verdediging haar medespeelsters. Het enige wat beter moest was het afmaken van de bal. De meiden zorgden zelf voor goede kansen, maar kregen het niet voor elkaar om de kansen te benutten. Dat is zo zonde, maar daar kan aan gewerkt worden. Lisa had last van haar enkel, maar het leek net of de pijn haar niets deed. Ze ging door en gaf niet toe dat ze pijn had. Ja de meiden van Mu14-3 zijn echte doorzetters. Eindstand: 50-57. Een mooi resultaat om trots op te zijn.

Scores
Marije 24 punten, Lotte 8 punten, Thirza 0, Denise 8 punten, Debora 0, Leonie 10 punten, Lisa 2 punten en Elisabeth 4 punten