Jaja mensen, Du22-1 heeft weer een verslag geschreven en het is dubbel feest; twee verslagen in één maak je niet veel mee.
Zaterdag 16 november speelde we een uitwedstrijd tegen FFF uit Hendrik Ido Ambacht. Het oh zo zonnige Hendrik Ido Ambacht. Het is Hendrik Ido Ambacht waar we graag een wedstrijd spelen. Om het feest nog completer te maken was Julia niet mee, omdat zij zelf een wedstrijd moest spelen met de rollers. Rianne liet ook dit feest aan haar voorbij gaan door een weekendje Gent te boeken (groot gelijk, zou ik ook doen). We hadden dus geen coach wat het allemaal niet makkelijk maakt in het mooie Hendrik Ido Ambacht. We spraken dan ook af om niet te zeuren op de scheidsrechters (daar is nog nooit iemand beter door gaan fluiten) en positief te zijn tegen elkaar. En de wedstrijd… daar moesten we maar het beste van maken.
Startende vijf: Lieke, Leonie R., Liza, Esther en Eline. We begonnen de wedstrijd goed door een score van Eline, maar daarna nam FFF het hef in handen door een paar ballen door het netje te jagen. Wij konden gelukkig bijblijven, waardoor de schade beperkt bleef. Dit hielden we niet heel erg lang vol en na tien minuten stonden we 22-12 achter.
Na wat aanpassingen gingen we weer verder. De scheidsrechters floten goed voor de fouten inside en Liza en Esther konden hier goed van profiteren. Helaas werd ook aan de andere kant hiervoor gefloten, waardoor er veel meiden met het Grasshopperslogo al snel drie fouten hadden. Niet echt handig met maar acht speelsters. De boodschap was dan ook: handjes thuis. Natuurlijk lukte dit lang niet altijd, omdat wij de tegenstander op het laatste moment een zetje in de rug geven (letterlijk…). Stand: 48-22
De wedstrijd duurde héél erg lang. Het doel was dan ook om de tweede helft zo snel mogelijk te laten verlopen. Om te beginnen zouden we in de zone gaan staan. Dit ook om onze foutenlast naar beneden bij te stellen.
In de derde ging het gelukkig beter. De zone was een uitvinding en we konden ons spel weer oppakken. In de aanval was het soms een chaos, maar spelletje 0 werkte een paar keer goed. Er was dus licht aan het eind van de tunnel (jammer dat we onze zaklamp waren vergeten). FFF vertelde in de wedstrijd dat er in ons verslag vast kwam te staan dat wij de scheidsrechter leuk vonden. Dus hierbij: wij vonden de scheidsrechter zooooo ontzettend leuk. Met name … kon haar ogen niet van hem afhouden. Ik noem hierbij geen namen, omdat ik het team niet wil worden uitgezet. Fouten werden er nog steeds gemaakt, dus de tijd tikte lekker door. Dat was ook het enige wat liep (de tijd), want wij stonden vooral vaak stil. Heus niet alles ging zo slecht als ik hier benoem. Zo hadden we veel oog voor elkaar en vonden we elkaar goed. En als het even tegenzit heb je daar onze Liek die even snel scoort. Stand: 66-38
De vierde periode was een kwestie van uitspelen voor FFF. Ook zij vonden het wel welletjes naar 1:45. Gerlinde pakte haar puntjes mee door van een verre afstand te scoren. Stand: 71-49. De vierde periode hadden we zowaar gewonnen.
Vrijdag 22 november stond een uitwedstrijd tegen Shooters op de planning. We wisten al veel van de Shooters, o.a. dat ze ontzettend sterk zijn en goed kunnen basketballen. Wij snappen dan ook niet dat zij niet de koploper zijn, want dat verdienen ze wel.
Ons racemonster Leonie de Ruijter zorgde ervoor dat een deel van het zooitje meiden op tijd aan kwam in het mooie Bunschoten. Zelfs een openstaande brug zorgt voor geen problemen bij deze vrouwelijke Tim Coronel.
Ruim op tijd kwamen we aan en Julia ging dan ook met ons de kleedkamer in om ons iets goed uit te leggen. Mevrouw de coach was helemaal niet tevreden over de oefenwedstrijd van afgelopen woensdag. We moeten veel harder werken. Dit deden we woensdag niet en ook tijdens de normale wedstrijden vergeten we het soms. Julia was heel duidelijk over wat ze van ons verwachtte. We moesten vechten voor elke bal en nooit opgeven. De toon was gezet en we wilden erg graag laten zien dat we het echt wel konden. Na een halfuurtje wachten mochten we het veld betreden.
Gerlinde kon helaas niet mee spelen, nadat haar tandarts haar had mishandeld met het trekken van haar melkgebitje.
Nu was het tijd om te laten zien dat we echt wel willen en kunnen basketballen. Winnen zou niet makkelijk worden, maar het de Shooters zo moeilijk mogelijk maken kan altijd. Startende vijf: Leonie R., Lieke, Liza, Esther en Rianne. Het wordt bijna een gewoonte, maar weer was de eerste score voor ons. Het is jammer dat we dit nooit vol kunnen houden, maar het begin is er. Leonie R. knalde de eerste bal erin. We konden de Shooters lang op de nul houden en dat zei veel over ons spel. We stonden ons mannetje en de Shooters konden niet makkelijk langs ons. We hadden veel moeite met de press. Ook omdat onze guards erg onder druk werden gezet en dit gebeurde niet altijd legaal. De scheidsrechters zagen hier de ernst niet van in en wij kregen onze fouten niet mee. Na een paar keer schreeuwen door onze coach, snapten ze dat slaan een fout was. Kijk, daar heb je dus een coach voor. Als je goed keek zag je ons ook af en toe uitboxen en dat was toch wel een unicum. Ik moet nu ook wel toegeven dat uitboxen echt werkt, want als je dat doet kan je zo de bal pakken. Het is echt zo! Ik geloofde het nooit, maar nu we het zelf hebben meegemaakt…. Wat een uitvinding! Stand: 10-6
Als we dit de hele wedstrijd zouden volhouden, was het goed. Leonie B. was natuurlijk weer aan het kletsen met de tegenstander. Dat zegt veel over de sfeer van de wedstrijd (al praat Leonie elke wedstrijd in de wedstrijd met de tegenstander). We vochten voor elke bal, maar ook de Shooters vocht voor elke bal. Zij waren heel erg sterk onder het bord. Niet alleen door hun bewegingen, maar ook fysiek waren ze ontzettend sterk. Een schone taak voor ons om toch door te gaan en dat ging best goed. Natuurlijk verloren we ook wel eens een duel, maar we wonnen zowaar ook eens een duel. Stand: 34-22
In de rust werden alle vriendjes op de hoogte gebracht van de stand en ook sommige ouders kregen een appje van hun oh zo geliefde dochter (de ouders van Leonie de Ruijter werden op de hoogte gesteld van de toestand van hun auto). We gingen op zoek naar een kraan in de sporthal, omdat onze kleedkamer op slot was. Zo zie je nog eens wat van een sporthal. Na een hele pittige warming-up konden we er weer tegenaan.
De derde periode was niet zo goed en dan zeg ik het heel netjes. Er werd niet gedaan wat Julia had gezegd. Als iedereen zijn eigen taak zou uitvoeren moest alles goed komen, maar dat deden wij juist niet. We stonden niet op onze eigen plek en voerde de taken uit van een ander. Het hoofd van onze coach werd dan ook aardig rood en dat was terecht. Na een krachtige preek moest het weer goed komen. Het hoogtepuntje in deze periode was voor onze #15. Nadat zij vier punten had gescoord, werd ze door de tegenstander benoemt tot goeie schutter. Als ik die #15 zou zijn zou ik stoppen met basketbal, want je moet op je hoogtepunt stoppen hè. Wel jammer dat na deze opmerking van de tegenstander haar eigen team in de lach schoot en haar coach het hardst. Stand: 55-31
De winst zat er NET niet in, maar we gaven niet op! Rianne had in het veld oog voor iedereen en kon zo iedereen bedienen. De wedstrijd ging als een trein, maar dat kwam ook doordat er geen scorebord was en dus ook geen klok. Liza bleef doorgaan met scoren en zo werden we niet heel erg afgedroogd. Eindstand: 76-44
Vrijdag 29 november spelen we een thuiswedstrijd tegen de Klipperstars. We moeten deze wedstrijd winnen en we hopen u om 21:00 te zien (mocht je twijfelen: het grote DS3 speelt naast ons).
