Een verhaal voor de thuisblijvers…
Deze wedstrijd zal mythische proporties krijgen. Over 20 jaar wordt die nog eens opgerakeld als we in de Bucket weer over vroeger praten.


Wat een voorbereiding. Het voorstellen begint en er staan 7 meiden langs de lijn. Geen coach. Nergens te bekennen. Weg, opgepakt, verdwaald, aan de race, nervous breakdown. Niemand weet het. En het voorstellen gaat verder. Geen Fleur, geen Deborah, geen Marjolein, Wel Annabel, wel Suus, wel Janine, wel Kinou, wel Maaike, wel Evelien en wel Jolijn. En nog steeds geen Rick. Bij Loko, 12 meiden, 2 coaches, op volle oorlogssterkte. Nog 1 minuut, publiek wordt nu toch ook wat onrustig. En dan, alsof er niets aan de hand is komt Rickie binnen lopen. “Had geen bereik binnen, moest nog even naar Bemmel bellen”, of zoiets.
Dan begint het, en echt, ik heb nog nooit een wedstrijd meegemaakt die vanaf de eerste seconde zo spannend was. Loko komt voor, Willeke of Gillian, geloof ik. We maken gelijk, Janine?. We komen voor, Suus? Weer gelijk,Kruithof? Weer voor, Kinou? Weer gelijk, puntje achter. En weer voor, Evelien, natuurlijk Evelien. Scoort honderd procent deze wedstrijd, 100%. En niet 1 punt, ik heb geen stats, wel 20, of meer. Maar dan, Suzanne, die tot die tijd weer ouderwets beestachtig goed speelt gaat door haar enkel. Einde verhaal. Ze kan niet meer. Ze strompelt naar de bank. Daar zit je dan. Alleen op de bank, wat is die hal dan groot en leeg. Tranen van pijn en wanhoop. Hier leef je zo naar toe. Einde wedstrijd.
Wat doet de rest. Ze zijn nog met 6. De tegenslag maakt ze sterker, nog sterker. Stoïcijns. Wat zijn ze goed, wat spelen ze goed. Niet uit het veld te slaan. Annabel sluipt door de roodwitte defense, te snel voor iedereen. Uitpassen, en bom. Ze komen voor, 5 punten zelfs. 26-21. Evelien en Janine, de driepunters gaan vallen. En de meiden blijven zichzelf. Maar de voorsprong raken ze weer kwijt. Loko komt gelijk, Loko gaat er over heen. Maar de meiden blijven kalm, Rick blijft kalm, geen stress. Even time-out, rust pakken. Koppies weer leeg. En weer verder. Maaike aan de bal, Maaike dribbelt, Maaike is de baas. Zij bepaalt het tempo. Zij bepaalt de stand. Langzamerhand dringt het besef door dat we geschiedenis gaan schrijven en meemaken. Het lijkt wel of de meiden van elke tegengoal, van elk balverlies, van elke fout sterker worden. Vlak voor rust 8 punten achter. Gaat het mis? Welnee, weer 2 scores voor ons. Jolijn op een fantastische assist van Janine. Rust met 4 puntjes achter. We hebben de eerste helft gewonnen, zo voelt het. Wij voelen dat, bij Loko voelen ze dat. Ze weten dat ze de kans gemist hebben. Bijna juichend gaan ze de kleedkamers in.
De tweede helft. Het komt goed, je voelt het, er hangt iets in de lucht. Wat is het, je kunt het niet beschrijven. Dit gaat goed komen. Na 4 minuten spelen in de tweede helft, komen de stoottroepen de zaal in sprinten. Fleur, Deborah en Marjolein zijn per TGV ingevlogen vanuit Bemmel. Schoenen aan, shirt aan. En gaan. De adrenaline spat in het rond. Loko is van slag. We komen terug, nog 6 punten, nog 3 nog 1. We komen langszij. Loko herpakt zich komt weer voor. Weer 5 punten, Nog 1 periode. We raken in trance, de tijd vliegt, we komen weer langszij. We kijken op de klok. Wat? Nog maar 1 minuut, we staan voor, 1 punt. Aanval Loko, mis, rebound voor ons, uitpassen, nee!!!! Interceptie van Inez. Score en fout. Inez faalt niet. Stand 75-73, achter. Dat kan niet, het komt goed. Je voelt het. Onze aanval, 3tje van Maaike, mis, rebound voor ons, weer schot, van wie?, weer rebound, Marjolein. Uitpassen, Maaike op de kop, een meter voor de cirkel, nog 10 seconden, het schot, anderhalve seconde later zwiept het netje zachtjes heen en weer. Bam, raak, gekkenhuis. Bal al weer in het spel, geen time-out van Loko? We tellen af, 8 seconden duren een eeuwigheid. Ze komen in de cirkel, het kabaal is enorm, we horen de zoemer niet, de scheids zwaait met zijn armen, het is over. 75-76. Voor ons, we worden gek op de tribune, de meiden worden gek op het veld. Tranen, veel tranen van vreugde, van geluk, van pijn, van emotie. Maaike, matchwinner, Evelien, 40 minuten gebuffeld. Rick D, 10 jaar ouder geworden.
Grasshoppers is Nederlands kampioen.
Tranen bij Loko, natuurlijk. Ook voor hen was dit een heel speciale wedstrijd. Voor velen de laatste. De laatste wedstrijd van een generatie die jaren lang alles won wat er te winnen was. Hun U20 houdt op te bestaan, dat is jammer, heel jammer. Een competitie zonder Lokomotief is toch anders. Jaren lang, vanaf de mini’s en U14 hebben ze elkaar bestreden. Vaak op het scherpst van de snede. De Van Zweedenhel, geen pretje, vroeger in de Boors, heksenketel. Je had vaak medelijden met de scheidsrechters die moesten fluiten. Onbegonnen werk, elke beslissing was fout, die meiden vraten elkaar bijkans op. Maar ook veel respect voor elkaar, zeker deze 5e mei. Daarom ook, hulde voor Lokomotief. Om daar maar met veel gevoel voor drama aan toe te voegen: The Queen is dead, long live the Queen.
STOL-Grasshoppers Nederlands Kampioen MU20 2011/2012.

Foto: Jan Schreuder
Meer foto’s van Jan

Het verslag op de website van Lokomotief Rijswijk HIER