Het is dan echt zo ver… Vrijdag 27 april werd de laatste wedstrijd van dit seizoen gespeeld. Tevens de derde wedstrijd deze week. Even de situatie omschrijven: vrijdagvond 9 uur in Bunschoten. Iemand jaloers? Om het nog leuker te maken: de kampioenswedstrijd van Shooters. Nog steeds mensen die jaloers zijn? Esther B. zag dit inderdaad niet zitten en bleef thuis. De echte reden is dat ze ziek was. Dit was erg jammer, want dit zou haar laatste wedstrijd ooit zijn geweest aangezien ze stopt. Helaas, helaas!
Het enige en beste wat je in zo’n situatie kunt doen, is het leuk maken. Daar heb je verschillende dingen voor nodig. Even een lijstje: leuke speelsters *check*, onze eigen coach *check*, Lieke de Jong *check*, de pakjestas *check*, een jarige job *check*, het busje *check* en DJ B *check*. Wij konden op pad!
Zo gezegd zo gedaan. Eerst moest la coach nog opgehaald worden in Leiden, omdat mevrouw eerst nog naar school moest. Je hebt werkpaarden en je hebt sierpaarden. Speciaal voor Julia reden we even langs het VUMC (Valkenburgs Universitair Medisch Centrum) (‘’Heeft Valkenburg geen ziekenhuis dan?’’).

Even tussendoor… we zijn er achter gekomen dat we een paar punten missen op de sheet van de wedstrijd tegen The Jumpers die woensdag is gespeeld. Deze wedstrijd is met 1 punt verloren gegaan, maar we missen toch echt drie punten op de sheet. Helaas hebben we geen bewijs, maar ik wil het toch even gezegd hebben.

Het niveau in het busje was ook deze weer erg hoog. Zo wist Lieke niet hoe zo’n ballon in de lucht ook alweer heette (een luchtballon dus). Verder dan een soort van lampion kwam ze niet. Examenjaar op het vwo was het toch? Natuurlijk werd ook volgend seizoen besproken. Manon kwam op het geniale idee om met z’n allen mee te doen aan de selectietrainingen van Dames 1. Julia kon alleen maar instemmen met dit idee. Volgend jaar is de kans dus groot dat het kampioenschap in de dameseredivisie weer wordt behaald!
Dit was nog maar een kleine greep uit de gebeurtenissen in het busje. De tijd vloog door de gezelligheid en voordat we het wisten waren we al in Bunschoten beland. De auto en het busje kwamen gelijktijdig aan en we konden dus snel gaan omkleden. Wat overigens één van onze talenten is.
Toen we omgekleed en wel de zaal inliepen, moesten we nog even wachten totdat alle trainingen waren afgelopen. Tot onze schrik werden de baskets verplaats om centercourt te spelen. La coach werd ingelicht en deze vroeg zich af of hier niet eerst even overlegd kon worden. Helaas, helaas het zat ons niet mee. We hadden al weinig fut en nu moesten we ook nog eens centercourt spelen. Make my day!
We hadden ons er maar bij neergelegd en gingen op zoek naar ballen (we waren vergeten zelf ballen mee te nemen…). Deze werden gepakt uit een raar kastje waar ik de code van weet. Helaas waren de ballen van beton, dus ook dat zat ons niet mee. Gelukkig zijn wij zo professioneel om maar gewoon in te lopen alsof er niets aan de hand is (dit is een grapje). Het was wennen aan het bord en de ballen, maar je mag nooit het materiaal de schuld geven!

We werden bij elkaar geroepen en de boodschap van Julia was duidelijk: maak er een leuke wedstrijd van met zijn allen!! We wisten al dat de winst er niet in zou zitten, maar we kunnen het wel leuk maken.
Startende vijf: Leonie R., Rianne, Esther M., Lieke en Petra. In de verdediging zouden we lekker lui in zone gaan staan. Niet alleen omdat we lui zijn hoor, maar ook omdat de zone in sommige wedstrijd goed uitpakt. In deze wedstrijd pakte het helaas niet helemaal goed uit. Binnen no time stonden we al 13-0 achter. We gaven zoveel ballen weg dat je er moedeloos van zou worden. Maar de boodschap bleef in onze koppies: ‘’Maak het leuk’’ dus moedeloos werden we niet. Wel viel er een zucht van verlichting toen Manon in de zevende minuut eindelijk onze eerste punten maakte. De press van Shooters werd redelijk uitgespeeld. Je kunt het niet goed noemen, maar we zijn er weleens slechter mee omgegaan. We speelden in ieder geval vanaf het begin de helft van de pressbreaker. En iets is toch beter dan niets. Zo kun je inderdaad van alles iets positief maken. Dat doen we dan ook. Stand: 21-8
Zo’n stand is natuurlijk niet iets om trots op te zijn, maar het was wel te verwachten. Natuurlijk gaf Shooters alles tijdens hun kampioenswedstrijd en natuurlijk sjokten wij er maar een beetje achteraan. De enige die vandaag echt een goed schot had, was Manon. Bij de rest wilde de bal maar niet vallen, maar Manon had zo af en toe wat meer geluk. Dat was maar goed ook want anders zou de stand nog veel ernstiger worden. Rianne had ook een mazzeltje. Op haar verjaardag kreeg ze een cadeau, namelijk een flinke schaafwond op haar oh zo geliefde knie. Ze gleed achter de bal aan en een schaafwond was het resultaat. Later knalde ze er ook nog twee vrije worpen erin. Wij staan erom gekend dat we aardig kunnen zeiken op de scheidsrechter. Misschien moet ik wij veranderen in ik, maar nu had ik meerdere aanhangers. Meneer de scheidsrechter wist niet aan wie hij de bal moest geven tijdens een uitbal. De bal was overigens duidelijk voor ons, maar het kan inderdaad gebeuren dat je het even niet weet. Niks aan de hand zou je denken, maar meneer had het lef om de bal zonder reden aan Shooters te geven. Geen sprongbal of overleg, nee hij gaf gewoon de bal aan Shooters. De drie minuten die daarop volgde is hij dan ook behoorlijk uitgescholden door ons. Wat zijn we toch een schatjes! Voor de rest gebeurde er weinig. Stand: 43-16.

De boodschap “Maak het leuk’’ zat goed in onze hoofden, vandaar dat Julia het probeerde om de boodschap ‘’Gooi die ballen niet zomaar weg’’ er ook in te stampen. Dit ging er alleen wat minder makkelijk in. Maar leuk hadden we het zeker. Van het inlopen is dan ook niets gekomen.

Julia had tussendoor een nieuwe aanval bedacht die helemaal draaide om Manon. In de tweede helft moest er dus ook meer punten gepakt worden. Heel braaf voerden we de taken van la coach uit, maar door slechte passes (‘’Gooi die ballen niet zomaar weg’’) liep alles in het honderd. Esther ging wel een paar keer zigzaggend door de bucket waardoor ze mooi kon scoren en haar vrije worpen mee kon nemen. Hup, weer drie punten erbij. Dat gaat hard, nouja hard… Onze eigen Lieke had natuurlijk ook weer een geniale actie. De aanval werd opgezet en opeens hoorden we een gilletje van Lieke die heel knullig op de grond viel. Helaas voor haar gebeurde dit voor onze bank en kwamen wij dus niet meer bij van het lachen. Lekker bezig Liek! Dat ze vervolgens nog wel een paar keer scoort is maar een kleinheidje. ‘’Maak het leuk’’ nou dat lukte wel! Leonie R. kon het natuurlijk niet laten om haar centermove te doen en zoals verwacht kreeg ze haar vrije worpen mee. Oh wacht, ik vergeet bijna weer een komische actie! Iemand van ons (ik weet niet meer wie, maar volgens mij Lieke) werd zo hard naar beneden getrokken dat de basket omver werd gebeukt. Deze moest dus weer rechtgezet worden en daar helpen we natuurlijk bij (‘’Nee, hij staat scheef’’, ‘’Kan die niet lager’’, ‘’Nee, iets dichterbij’’ en ‘’Hij staat nog steeds scheef hoor’’). In een voetbalwedstrijd wordt dit tijdrekken genoemd, jammer dat tijdens een basketbalwedstrijd de tijd dan stop wordt gezet hè. Stand: 67-25.
Het begin van de vierde periode was ook weer een actie die de geschiedenisboeken in mag. Wij mochten uit nemen, maar de gezusters Barnhoorn stonden in de defense. En ook de andere meiden stonden bij de basket die verdedigt moest worden. We namen uit en Charlotte ging vol op snelheid naar de verkeerde basket. Leonie B. kon dan ook niets anders doen dan schreeuwen dat ze naar de overkant moest. Charlotte had het begrepen en keerde om, om aan de overkant een lay-up af te ronden. Natuurlijk lukte dit, maar dan nog had de score niet mee mogen tellen aangezien wel eerst over de middellijn waren geweest. Ik weet niet of de scheidsrechter dit niet door hadden of dat ze het maar zo lieten voor ons, maar de score werd gewoon meegeteld. Prima! Heel even waren niet wij die scholden op de scheidsrechters. Charlotte kon ook daarna nog 4 punten pakken omdat ze goed vrij liep. Als Charlotte vrij loopt hoor je dit aan een hoog gilletje wat erg komisch is. Noodgedwongen moest ze vroegtijdig het veld verlaten nadat iemand een doordring fout had begaan op dit arme kind (zelfs de meiden van Shooters gaven dit toe), helaas zagen de scheidsrechters dit niet. Komt vast door je onschuldige blik Char. De honderd mocht absoluut niet gehaald worden, maar in de negende minuut stond de teller al op 95. Julia had geen stem meer dus moest de bank schreeuwen (dit werd met heel veel liefde gedaan) dat er lange aanvallen gespeeld moesten worden. Of hier naar is geluisterd laat ik in het midden, maar de honderd hebben ze niet gehaald. Eindstand: 97-33.

Scores
Leonie R. 0, Esther 5 punten, Rianne 4 punten, Leonie B. 0, Lieke 6 punten, Charlotte 10 punten, Manon 8 punten en Petra bijna twee punten.
Vrije worpen: 5 uit 13

Snel de Shooters feliciteren en al onze toeschouwers (twee hele toeschouwers (mevrouw De Mol en DJ B), gelukkig klapten het thuispubliek ook gezellig mee) bedanken en vervolgens snel omkleden.
Om kwart voor elf werd de terugreis ingezet, maar eerst moest DJ B even bewijzen dat hij echt wel het busje in zijn achteruit kon krijgen en inderdaad het lukte na vier keer (grapje, het lukte in één keer). Ook de terugreis was weer erg gezellig. Zo heeft Lieke ons geleerd dat als iemand een boer laat, je handen voor je eten moet doen tegen de bacteriën. Bij een poepertje hoeft dit overigens niet (dit zijn de exacte woorden van Lieke). De rest van de opmerkingen zijn te gênant om op het World Wide Web te plaatsen.
Eerst werden de twee diva’s (Charlotte en Julia) voor Leiden Centraal afgezet en daarna zijn Leonie R. en Manon ook nog eens voor de deur afgezet. Dit werd alleen maar gedaan om Lieke te pesten en dat is gelukt. Na een vrijdagavondje met Du20-2 was iedereen erg melig en gaar, maar het was een erg geslaagde avondje!

Zo het zit er op voor dit seizoen… Geen wedstrijden meer dus ook geen verslagen meer. Vandaar dat nu alle bedankjes komen! Allereerst natuurlijk alle meiden bedankt, alle bankspeelster die ooit hebben meegedaan (en dat zijn er een hoop), het trouwe publiek, het gewone publiek, de lezers van de verslagen, alle invalcoaches (en dat zijn er een hoop), onze assistent bij één wedstrijd: JP (en tevens pispaal), onze eigen fotograaf Huig, de ouders die hebben gereden en als ik iemand ben vergeten… Bedankt!
Maar het grootste bedankje gaat toch echt naar Julia die het weer een jaar met ons heeft uitgehouden. Hoe je het doet weet niemand, maar daarom zijn we ook zo blij met je. Juul, BEDANKT!!

Ps: mocht er een reactie onder dit verslag komen van ene J. Dijkman, dan klopt de inhoud van die reactie niet.
Sorry Juul, maar ik moet je ook in dit laatste verslag even pesten.