De meiden U16 waren dit jaar eigenlijk het gehele jaar al de gedoodverfde favoriet voor het Nederlands Kampioenschap. Vorig jaar ging het mis in de finalewedstrijd en dat mocht natuurlijk dit jaar niet gebeuren. Maar ja, dat is wel makkelijker gezegd dan gedaan. Temeer omdat het wedstrijdteam voor de rayonfinales en de NK-wedstrijden specifiek gecreëerd was met speelsters uit drie verschillende competitie-teams. Hoe smeed je dan een team in een korte tijd en hoe zorg je ervoor dat je ook op de momenten dat het erom gaat er ook kunt staan? Op zich waren dat niet de knelpunten. Moeilijker was het om te kunnen omgaan met de planning van de NBB. Daarover later.
De groep begon samen te spelen bij de halve finales van het rayon West. Er waren maar liefst vier wedstrijden bedacht in de halve finales voor het rayon West voordat we de finale (in eigen huis) mochten spelen. Die halve finales tegen respectievelijk Crackerjacks, Binnenland, DAS Delft en BV Oegstgeest werden gemiddeld met zo’n 50 punt verschil gewonnen. Het voordeel ervan was dat we een beetje aan elkaar konden wennen en wat spelletjes doornemen. De rayon finale tegen de verassende finalist Crackerjacks was zoals verwacht ook probleemloos en dus mochten we naar het NK.
De eerste dag van het NK in Bemmel leverde vergelijkbare wedstrijden op als in het rayon. Black Eagles werd als eerste tegenstander onder de voet gelopen (40-5 bij rust) en ging er met 82-23 aan. Ook Celeritas Donar kon niet veel meer tegenwicht bieden en ging er met eveneens 60 punten “aan” (93-33). Kortom, we lagen mooi op schema voor het Nederlands Kampioenschap en iedereen kon in deze wedstrijden naar hartelust minuten maken.
Wel hadden we inmiddels de wetenschap dat de tweede dag de moeilijkste dag zou gaan worden. Niet alleen waren de tegenstanders interessanter. Ook de omstandigheden waaronder we de tweede dag zouden moeten spelen, maakten ons er niet geheel gerust op dat het wel een “eitje” zou gaan worden!
Immers: bijna tegelijkertijd met de wedstrijden tegen Eurosped Twente en BV Hoofddorp, moest ook de u20 in Almere de finale spelen tegen Lokomotief. Natuurlijk een geweldige planning vanuit de NBB (maar niet heus) en een belangrijke factor om mee rekening te houden. Het betekende dat we slim moesten omgaan met de inzet van speelsters; qua coaching moesten zorgen voor zoveel mogelijk rust in de groep en ook moesten er ouders zijn die bereid waren om de ruim 120 kilometer afstand tussen Almere en Bemmel binnen de korst mogelijke tijd te overbruggen (bedankt Ruud!).
De wedstrijd tegen Eurosped zou de beslissende worden voor het Nederlands kampioenschap. Twente had al van Hoofddorp gewonnen en wij waren voor hen de laatste te nemen horde. Een spannende strijd ontwikkelde zich. Via 16-12 nam Twente in de tweede periode een voorsprong (17-22), maar via scores van Deborah en Marieke gingen we toch met een kleine marge de rust in: 24-26. Ook in de derde periode bleef het steeds gelijk op gaan 31-31, 35-35, vijf punt op rij van Marjolijn bracht een klein beetje lucht (42-38) aan het eind van de derde periode. En dus moest het in het vierde kwart gaan gebeuren en zo gebeurde het ook. Deborah en Fleur vergrootten de voorsprong en een drietje van Eveline bracht het verschil boven de tien punt (52-40) en daarmee was de weerstand bij Twente gebroken. We controleerden de wedstrijd en wonnen uiteindelijk met 61-47 en hadden een belangrijke stap gezet! Deborah (23p), Fleur (15p)
Fleur, Deborah en Marjolijn vlogen vervolgens de sporthal uit op weg naar Almere om daar de finale van de u20 te spelen (zie eerder verslag).
De achterblijvers wisten wat hen te doen stond tegen Hoofddorp. Er was een maximale veilige marge van -11 punt en het was dus de vraag of we als team breed genoeg waren om tegen het fysiek grote Hoofddorp ook de favorietenrol waar te maken. Een zone verdediging bracht de uitkomst. Met leeuwin Dionne in het midden van de verdediging waren de Hoofddorpsen eigenlijk veroordeeld tot een schot van buiten de bucket, want we hielden het potdicht. Het gevolg was dat we eigenlijk zeer eenvoudig (en tot onze eigen verrassing) op voorsprong kwamen. Asa van afstand, Eveline op de break en Dionne en Marieke inside verzorgden de scores. Na de eerste periode (19-5) was er al een veilige marge die ons zoveel vertrouwen gaf dat de spanning steeds meer plaats maakte voor vreugde! Ook de tweede periode hielden we eigenlijk gemakkelijke stand (34-20 bij rust) en was er een marge van 25 punten opgebouwd. Toen Deb, Mar en Fleur terugkwamen (moegestreden als kampioenen U20) en we weer voltallig de tweede helft konden spelen, was er in die tweede helft volop ruimte om te genieten van het feit dat het landskampioenschap ons niet meer kon ontlopen en dat we bereikt hadden wat we aan het begin van het jaar als doel hadden gesteld: landskampioen!
